Leo Willemen is op 13 oktober 1944 in Tilburg geboren, in de Sint Josephstraat op de Koningshoeven. Hij stamt uit een muzikaal gezin waarbij als het ware eten bijna even belangrijk was als muziek maken en zingen.
Met zijn eerste instrument – een blikken trommel – bracht hij, net uit de luiers, de huis- en buurtgenoten reeds in beroering. Hij ‘ trommelde ‘ ook al vroeg op de piano die in de ‘voorkamer’ stond, maar wilde - tegen beter weten in – geen pianoles nemen.
Na de trommel en de mondharmonica volgde het kerkorgel en de gitaar, met welk laatste instrument hij als solozanger ooit volle zalen trok, samen met o.a. Heintje Davids, de Zangeres zonder naam, Willeke Alberti, Sandra Reemer, e.v.a.. Een boek vol foto´s, jury- rapporten, programma-boekjes, raamplakkaten; cassettebandjes, bekers etc. etc. zijn nog nostalgische getuigenissen uit die tijd.
Het ‘trommelen’ op de piano won het uiteindelijk toch van de gitaar. Hij kan nog steeds geen noot lezen en beroert dan ook meer de toetsen in willekeurige volgorde.
Toon Hermans was en is zijn grote inspiratiebron en hulpje, en niet alleen op muzikaal terrein. In de afgelopen ca 45 jaar ontwikkelde hij een geheel eigen, onnavolgbare (en door hem zelf nog steeds niet te snappen) techniek en stijl.
In de loop der jaren componeerde hij een aantal piano-improvisaties. Zijn opvatting: muziek = emotie // muziek is als de wind, klinkt niet alleen door in zijn speelstijl maar ook in zijn eigen composities. Spelend bij de gratie van de improvisatie.
Reacties